Νανά

Χάιδεψα τα ξανθά μαλλιά σου
λίγο άχρωμα μου φάνηκαν
και ήσουν χλωμή
Κοιμόσουν τόσο βαθιά
που δεν ανάσαινες
έβλεπες ένα όνειρο τόσο γαλήνιο
που θα φοβόμουν να ονειρευτώ
Ήσουν εκεί και ταυτόχρονα είχες φύγει.

Είμαστε τόσο κοντά σου που απομακρυνόμαστε.
Εσύ όμως ξέρεις να αποτραβιέσαι στο παρασκήνιο.
Εμείς σε καλούμε συνεχώς.
Με γράμματα, φωτογραφίες, λέξεις.
Εσύ όμως φεύγεις
Γιατί ξέρεις πολύ καλά
πως παίρνει μία μόνο στιγμή για να σε βρούμε.
Και έχεις τη γλυκιά σιγουριά
πως ο χρόνος είναι ο μόνος
που δεν παύει να κυλά
Και περιμένεις γλυκιά και άχρονη
να μας ζεστάνεις την αιωνιότητα
που μας περιμένει.

Το τσιγάρο εκείνο.

Τα χρόνια πέρασαν
δεκαετίες
τα πρόσωπα
άλλαξαν
τα τοπία, τα μαγαζιά
τα αισθήματα

Όμως σε ακούω μαγεμένο να λες
στην αρχή της συναυλίας
«είμαι ερωτευμένος»
και έβαλες στα χείλη σου ένα τσιγάρο.
Εγώ σου το έβγαλα. Και σε φίλησα.
Πέρασε ο χείμαρρος χρόνος

Σήμερα
το κατάλαβα
ποτέ δεν κατάφερα
να σου βγάλω από τα χείλη
το τσιγάρο εκείνο.