Οι εξετάσεις χορού

Ήταν οι ιδανικότερες συνθήκες για τις εξετάσεις χορού. Η Ναντίν ήταν η καλύτερη χορεύτρια στον κόσμο, από όσες είχαν ποτέ υπάρξει και από όσες θα γεννιόνταν ποτέ, βάσει της αχλής βεβαιότητας που μόνο ένα όνειρο σκορπά τόσο απλόχερα. Βρέθηκε κάτω από το μεγάλο φως της -κατά τα άλλα σκοτεινής- σκηνής και η μουσική άρχισε να παίζει. Το σώμα της, σε πρωτόγνωρους αυτοσχεδιασμούς και ασύλληπτες για το ανθρώπινο σώμα τεχνικές, έφτασε το απόγειο της έκφρασης. Ένιωθε σαν να κολυμπά στο χρυσό υγρό ενός πύρινου μπουκαλιού, καθώς το φως την ακολουθούσε, πνίγοντας σε σκοτάδι οτιδήποτε άλλο. Από την αρχή είχε στο τσεπάκι της το άριστα και τώρα πλέον στην υπόκλιση, με τα τρικυμιώδη χειροκροτήματα, ένιωθε πως αυτή ήταν και η ωραιότερή της χορευτική παράσταση. Το ήξερε με την ίδια ονειρική απόλυτη βεβαιότητα.

Κοίταξε για πρώτη φορά προς την εξεταστική επιτροπή. Στην αρχή είδε σκοτάδι, γιατί το φως ήταν εκτυφλωτικό. Ο κόσμος μεμιάς είχε εξαφανισθεί. Μέσα σε καπνό άρχισε να αχνοδιαγράφεται μία φιγούρα σκυφτή και καθιστή σε καρέκλα με ένα τραπέζι μπροστά. Ήταν ένας μοναδικός ο κριτής, στο ύψος των ποδιών της και φορούσε κουκούλα. Σημείωνε κάτι. Το κλίμα από πανηγυρικό έγινε βαρύ και πνιγηρό. Ο βαθμός που της έβαζε θα ήταν μικρός, ο κριτής από όλη την παράσταση δεν είχε δει τίποτε, αλλιώς θα είχε σίγουρα μαγευτεί. Ο κουκουλοφόρος άρχισε να στρέφει το πρόσωπό του προς αυτή αυτάρεσκα, και αβίαστα. Στην αρχή φάνηκαν τα χείλη του, που δεν τα κάλυπτε η κουκούλα και χαμογελούσαν ανατριχιαστικά. Τα λευκά εκείνα αποκρουστικά και μεγάλα δόντια που αστραποβολούσαν στο σκοτάδι η Ναντίν θα τα κρατούσε για πάντα κρυφά. Τώρα φάνηκαν και τα σκληρά μάτια του κάτω από το γείσο της κουκούλας. Ήταν ο Ηρακλής, ο καταραμένος πρώτος έρωτας της παιδικής της φίλης της Μαρίζας.

Η Μαρίζα ήταν συμμαθήτρια και αχώριστη με τη Ναντίν. Και όπως πολλές παιδικές φιλίες η μεταξύ τους σχέση ήταν υπερβολική. Γιατί μπορεί το σώμα και το μυαλό δύο παιδιών να είναι αδιαμόρφωτα, οι καρδιές όμως είναι έτοιμες να βιώσουν απόλυτα και δυνατά πάθη. Λογάριαζαν μόνο τη γνώμη η μία της άλλης σε σημείο που να μην αποφασίζουν τίποτε αν δεν το συζητούσαν μαζί. Η ζωή δεν κυλούσε, παρά μόνο αν μαζί την παρατηρούσαν. Τον σολιψισμό τους οι τρίτοι μπορούσαν μόνο να τον επισκεφθούν, ποτέ να τον διαρρήξουν. Στην εφηβεία η εικόνα τους τις διαφοροποίησε διασκεδάζοντάς τες: η Ναντίν, πιο θηλυκή με καμπύλες στη σιλουέτα, και η Μαρίζα, ψηλότερη και σκελετωμένη. Στο σπίτι η μία της άλλης, όταν βλέπαν τηλεόραση η Ναντίν συχνά φιλούσε τα μοσχοβολάτα μακρυά καστανά και μπουκλώδη μαλλιά της Μαρίζας. Πίστευαν πως είναι οι ομορφότερες, εξυπνότερες, καλύτερες στον κόσμο και ορκίζονταν πως θα είναι για πάντα μαζί, ό τι κι αν συμβεί.

Μεγαλώνοντας η Ναντίν πρώτη άρχισε τους διάφορους ερωτικούς δεσμούς με αγόρια και την πείρα της απλόχερα την μοιράστηκε σε συζητήσεις με την Μαρίζα, η οποία αδημονούσε να την ακολουθήσει. Και ήρθε η μέρα που η Μαρίζα ερωτεύθηκε έναν νέο, τον Ηρακλή, που έδειχνε κι εκείνος τρελός για αυτή. Σύντομα η Μαρίζα θα τον γνώριζε στην Ναντίν. Κανόνισαν να συναντηθούν έξω σε ένα όμορφο εστιατόριο. Δυστυχώς εκεί, ο Ηρακλής ήταν αγενής με την Ναντίν. Ήταν φανερό ότι η αγάπη των κοριτσιών του τρυπούσε τα μάτια. Εκείνο το βράδυ η Ναντίν είδε το όνειρο με την χορεύτρια. Ο δαιμονικός κουκουλοφόρος της είχε βάλει πράγματι μηδενικό βαθμό. Η Μαρίζα και η Ναντίν από κείνη την ημέρα απομακρύνθηκαν. Όχι δεν μάλωσαν, απλά ο δεσμός τους έγινε πιο «φυσιολογικός», χωρίς την μεταξύ τους σύντηξη, που τόσα χρόνια απολάμβαναν γαλήνια.

‘Υστερα από μερικά αιώνια χρόνια η Μαρίζα ανακοίνωσε στη Ναντίν πως χώρισε με τον Ηρακλή. Η Ναντίν έκρυψε την μεγάλη ανακούφισή της, γιατί ντράπηκε τη λύπη της φίλης της. Εκείνο το βράδυ του εστιατορίου, ο Ηρακλής εκτός από το να είναι αγενής, είχε χαϊδέψει κρυφά από τη Μαρίζα τα πόδια της Ναντίν. Η Ναντίν τα είχε τραβήξει απότομα και δεν τον ξανακοίταξε στα μάτια ποτέ. Στην δειλή απόπειρά της να το αποκαλύψει στη φίλη της, κατάφερε μόνο να απομακρύνει τη φίλη της και να τη ρίξει βαθύτερα στην δίνη της σκοτεινής αγκαλιάς του Ηρακλή. Όμως από σήμερα, η καθημερινή ωδίνη της μη αποκάλυψης όλων αυτών των γεγονότων και σκέψεων στη Μαρίζα θα ήταν λιγότερο δυσβάσταχτη. Θυμήθηκε το μισητό γέλιο του κουκουλοφόρου Ηρακλή και ένιωσε θριαμβευτικά πως επιτέλους ήρθε η στιγμή που τον νίκησε.

Δυστυχώς όμως και παρά τις προσδοκίες της Ναντίν, η φιλία τους ποτέ δεν ανένηψε. Ίσως και γιατί πολύ σύντομα η Μαρίζα παντρεύτηκε έναν φλογερό νέο έρωτα και εγκαταστάθηκε μαζί του μόνιμα στο εξωτερικό. Η επαφή της με την Ναντίν έχει γίνει ακόμα πιο «φυσιολογική» με περιορισμένη τηλεφωνική επικοινωνία σε γιορτές και γενέθλια. Άραγε οι επαφές τους μειώθηκαν επειδή η Μαρίζα, όπως πολλοί άλλωστε ενήλικες, έπαψε να νιώθει τη σπουδαιότητα της παιδικής τους φιλίας ή μήπως ο Ηρακλής μόλυνε παντοτινά τον μανδύα της αγάπης της Ναντίν για τη Μαρίζα με το δηλητήριο του Κένταυρου Νέσσου και η Μαρίζα ως Θησέας λαβώνεται θανατηφόρα κάθε φορά που πάει να τον φορέσει; Πώς μια μαύρη αράχνη υφαίνοντας υποχθόνια τον ακάνθινο ιστό της κατάφερε τόσο επιτυχώς να καταργήσει για πάντα τον ιερό δεσμό των δύο ενήλικων παιδιών; Φανταζόταν ολοένα και ευκρινέστερα χρόνο με το χρόνο, τον Ηρακλή να λέει στη Μαρίζα ότι τάχα τον έλκει ερωτικά η Ναντίν, απολαμβάνοντας σαδιστικά τη Μαρίζα να υποφέρει μέσα στο κοκκαλιάρικο, σχεδόν ασθενικό κορμάκι της, για να αποστρέφεται ολοένα την χυμώδη άλλοτε λατρευτή σύντροφό της. Ή μήπως τόλμησε ο άθλιος να της πει ότι τάχα η Ναντίν του είχε ριχθεί και η Μαρίζα να έχει καταδικαστεί στην ίδια αιώνια σιωπή του ανομολόγητου στην άλλοτε αδερφική της φίλη;

Όταν η Ναντίν νοερά περιδιαβαίνει πλέον ολομόναχη στους σκοτεινούς δρόμους της άδειας -χωρίς τη Μαρίζα - πόλης, της αρέσει να στέκεται κάτω από το πιο εκτυφλωτικό φως του δρόμου. Και ανήμπορη να μοιραστεί τον πόνο του αθώου παιδικού της έρωτα, ανασύρει θρηνώντας το όνειρο που σηματοδότησε την απώλεια της πιο λατρευτής της ύπαρξης. Ο καταραμένος δαίμονας που ελλοχεύει ξεπετάγεται μέσα από το σκοτάδι πρόθυμα μπροστά της, και την ώρα που αποκαλύπτεται το σιχαμερό του χαμόγελο η Ναντίν νιώθει πάντα δυο πελώρια δάκρυα να της καίνε τα μάτια και τα μάγουλα, γιατί τελικά δεν τον νίκησε ποτέ.