Το τέλος μιας σχέσης

Άνοιξα τα μάτια μου σε μοναχικό νησί.

Η θάλασσα εξαφανιζόταν
η γη άρχισε να υποχωρεί
ο αέρας να γίνεται λιγοστός, αποπνικτικός
ο ήλιος σιγόκαιε ολοένα εξασθενισμένα
τα φυτά ξεράθηκαν
τα πουλιά και τα ζώα κείτονταν νεκρά γύρω
και άρχιζαν να αποσυντίθενται.

Κατάλαβα ότι ο χρόνος μου εκεί ήταν περιορισμένος.
Κατάλαβα ότι ο αγαπημένος μου
είχε πάψει να τρέφει την αγάπη μας με τα όνειρά του.

Έπρεπε γρήγορα να τον βρω, να του μιλήσω
πριν προλάβει να χαθεί για πάντα από το νησί,
πριν η μορφή του ξεφτίσει εντελώς
και μεταφερθεί σε άλλους κόσμους.
Δεν πρόλαβα όμως.

Έπρεπε να σωθώ από το νησί που με ραγδαίους ρυθμούς αφανιζόταν.

Δεν ξέρω αν τελικά τα κατάφερα
γιατί νομίζω πως ειδικά τα βράδια,
τότε που ο νους δεν μπορεί να ελεγχθεί,
γυρίζω πίσω στο τρομακτικό εκείνο μέρος.
Τα πρωινά βλέπω στον καθρέπτη την ολοκαίνουργια μορφή μου, όμως κοιτάζοντας βαθιά μέσα στα μάτια μου
βλέπω την εγκατάλειψη,
την μοναξιά
και την ερημωμένη γη
που με πενθεί
γιατί πεθαίνω μαζί της.