Νομίζω πως πριν σε δω είχε αρχίσει μια μουσική στα αυτιά μου. Όχι, δεν ήταν από τις καφετέριες σίγουρα. Ίσως να ήταν η επιβλητική βοή των τεράστιων βράχινων όγκων μαζί με την εξωπραγματική έλλειψη κίνησης της θάλασσας.
Όταν σε είδα σίγουρα σταμάτησε ο χρόνος. Ή μάλλον ο χρόνος που για σένα δεν κυλά, παρέσυρε κι εμένα σ΄ αυτήν την επιβλητική γαλήνη.
Αιχμάλωτη στη θέα σου ρούφηξα λαίμαργα την εικόνα σου για να τρέφω στο μέλλον τα όνειρά μου.
Ντράπηκα που δεν είχαμε γνωριστεί νωρίτερα. Η φαντασία μου άρχισε να ζηλεύει και να με κακίζει που της είχα στερήσει τη μαγεία σου.
Ο χρόνος εξακολουθούσε να είναι πετρωμένος. Μήπως αυτή η ολοκληρωτική, μεγαλόπρεπη σιωπή είναι η απάντηση στην πρόσφατη έκρηξη που βίαια έσκισε το νησί; Θεέ ξέρω που έχεις τα μάτια σου όταν καμαρώνεις τη φύση. Μετά την κόλαση της φωτιάς και της λάβας γέννησες ένα μικρό παράδεισο.
Μάζεψα γρήγορα το βλέμμα μου. Η μουσική σώπασε, ο καθημερινός ήχος επανήλθε. Προσπάθησα αμέσως να σε αναπλάσω στη μνήμη μου, με λαχτάρα και τρόμο μήπως ποτέ σε ξεχάσω.
Να ΄σαι. Όμως αδύνατον. Πώς να πλέξω όλη αυτή τη λάμψη του ήλιου σε κάθε πόντο της υδάτινης βασίλισσας; Πώς να συνθέσω τα χρώματα των σκούρων βράχων, τα σχήματα, το ύψος, Θεέ μου, το ύψος, πως θα το συγκρατήσω;
Σε ξανακοίταξα. Ξανά η τραγουδιστή βοή, ξανά το πάγωμα του χρόνου. Είσαι πολύ πιο όμορφη από όσο μπορεί να συγκρατήσει το φτωχό μου μυαλό Καλντέρα. Θα ζεις για πάντα μέσα μου. ΄Η μάλλον θα ζω για πάντα μέσα σου. Ποτέ ένα «μέσα» δεν μου χάρισε τόση ανοιχτωσιά Καλντέρα. Σ΄ ευχαριστώ.
Όταν σε είδα σίγουρα σταμάτησε ο χρόνος. Ή μάλλον ο χρόνος που για σένα δεν κυλά, παρέσυρε κι εμένα σ΄ αυτήν την επιβλητική γαλήνη.
Αιχμάλωτη στη θέα σου ρούφηξα λαίμαργα την εικόνα σου για να τρέφω στο μέλλον τα όνειρά μου.
Ντράπηκα που δεν είχαμε γνωριστεί νωρίτερα. Η φαντασία μου άρχισε να ζηλεύει και να με κακίζει που της είχα στερήσει τη μαγεία σου.
Ο χρόνος εξακολουθούσε να είναι πετρωμένος. Μήπως αυτή η ολοκληρωτική, μεγαλόπρεπη σιωπή είναι η απάντηση στην πρόσφατη έκρηξη που βίαια έσκισε το νησί; Θεέ ξέρω που έχεις τα μάτια σου όταν καμαρώνεις τη φύση. Μετά την κόλαση της φωτιάς και της λάβας γέννησες ένα μικρό παράδεισο.
Μάζεψα γρήγορα το βλέμμα μου. Η μουσική σώπασε, ο καθημερινός ήχος επανήλθε. Προσπάθησα αμέσως να σε αναπλάσω στη μνήμη μου, με λαχτάρα και τρόμο μήπως ποτέ σε ξεχάσω.
Να ΄σαι. Όμως αδύνατον. Πώς να πλέξω όλη αυτή τη λάμψη του ήλιου σε κάθε πόντο της υδάτινης βασίλισσας; Πώς να συνθέσω τα χρώματα των σκούρων βράχων, τα σχήματα, το ύψος, Θεέ μου, το ύψος, πως θα το συγκρατήσω;
Σε ξανακοίταξα. Ξανά η τραγουδιστή βοή, ξανά το πάγωμα του χρόνου. Είσαι πολύ πιο όμορφη από όσο μπορεί να συγκρατήσει το φτωχό μου μυαλό Καλντέρα. Θα ζεις για πάντα μέσα μου. ΄Η μάλλον θα ζω για πάντα μέσα σου. Ποτέ ένα «μέσα» δεν μου χάρισε τόση ανοιχτωσιά Καλντέρα. Σ΄ ευχαριστώ.
No comments:
Post a Comment